Browsing Tag

literature

in ENGLISH, INSPIRATION

First days of autumn…

at
first-days-autumn

First days of autumn… Μπορεί οι μέρες για τα πρώτα ζεστά καφεδάκια να μην έφτασαν ακόμα όμως εμείς ήδη τις ονειρευόμαστε…Warm coffee days are not here yet but we are daydreaming of them…Χαζεύοντας τις αναμνήσεις του καλοκαιριού μας…Sorting out summer memories…κάνοντας σχέδια για το φθινόπωρο και το χειμώνα…making plans, because September is the new Januaryψάχνουμε το πιο κατάλληλο ημερολόγιο για να οργανώσουμε τη μετά-τις-διακοπές σκέψη μας…looking for new planners to organise our post holiday life και νιώθουμε ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα που είναι τελικά πολύ σημαντικά.and feeling grateful for the little things. Άλλωστε όπως λέει και ο αγαπητός ΣκοτAs dear…

Share:
%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%b8%ce%ad%ce%bb%cf%89-%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%80%ce%bb%ce%ac%ce%bd
in READING DIARIES

Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση

at

Ars PoeticaΤο Ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνησησε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίεςόπου η ζωή χορεύει. Θέλω να είναιαγώνας, όχι μια μουσική που λύνεταιμα πάθος για τη μέσα έκφραση μιας ασυναρτησίαςμιας αταξίας που θα γίνει παρανάλωμααν δεν τα παίξουμε όλα για όλαΌταν οι άλλοι, αδιάφοροι, με σιγουριάξοδεύονται άσκοπα ή ετοιμάζονται το βράδυνα πεθάνουν, όλη τη νύχτα ψάχνω για ψηφίδεςαδιάφθορες μες στο μονόλογο τον καθημερινόκι ας είναι οι πιο φθαρμένες. Να φεγγίζουνμες στο πυκνό σκοτάδι τους σαν τα αχαμνά ζωύφιατυχαίες, σκοτωμένες απ’ το νόημαμε αίσθημα ποτισμένεςNίκος-Αλέξης ΑσλάνογλουΑὐτό το ἀστέρι εἶναι για ὅλους μαςΝα ἀγαπημένη μου,ἐμεῖς γι᾿ αὐτά τα λίγα κι ἁπλά πράγματα πολεμᾶμεγια να  μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνίἕνα χαρούμενο δρόμο το πρωίἕνα ἤρεμο ὄνειρο το βράδι.Για νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα που να μη μᾶς τον λερώνουνἕνα τραγούδι που να μποροῦμε να τραγουδᾶμεΤάσος ΛειβαδίτηςΤο αεροπλάνοΔεν αγαπώ το αεροπλάνοπάντα θά ‘χουμε ανάγκη από ουρανόΜίλτος ΣαχτούρηςΣε περιμένω παντούθα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου φλογερά και μεγάλασαν δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμοΤάσος ΛειβαδίτηςΑμοργόςTο ξέρω είσαι μια φλέβα γυμνή κάτω από το φοβερό βλέμμα του ανέμου είσαι μια σπίθα βουβή μέσα στο λαμπερό πλήθος των άστρων.Νίκος ΓκάτσοςΤHE BLACKBIRD OF GLANMOREOn the grass when I arrive,Filling the stillness with life,But ready to scare offAt the very first wrong move.In the ivy when I leave.It’s you, blackbird, I love.I park, pause, take heed.Breathe. Just breathe…

%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%b1
in READING DIARIES

Τα καράβια δεν τα πάμε, μας πάνε…

at

10 Φεβρουαρίου του 1975  έφυγε από τη ζωή ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς – ο Νίκος Καββαδίας. Κι ας είναι περισσότερο γνωστός για τα ποιήματά του, και ίσως ακόμα πιο γνωστός για τα τραγούδια που έχουν βασιστεί στους στίχους του, για μένα το ωραιότερο έργο του Καββαδία είναι το μυθιστόρημά του, η Βάρδια.Η ΒάρδιαΠάνω σε ένα φορτηγό που ταξιδεύει στη θάλασσα της Κίνας, οι βάρδιες των ναυτικών εναλλάσσονται και μαζί τους ξεδιπλώνονται ιστορίες, θύμησες, πικρίες και αγάπες.Ο Καββαδίας ζωγραφίζει στη Βάρδια όλη την ποιητική του μυθολογία, σαν ένας καλλιτέχνης βουτάει το πινέλο του βαθιά στην πληγή για να βγάλει χρώμα. Αθεράπευτα ρομαντικός και πικρός ρεαλιστής ταυτόχρονα, ένα παιδί που δε μεγάλωσε ποτέ. Τα γραπτά του σαν καρτ ποστάλ από μακριά μας ταξιδεύουν σε θάλασσες που ίσως να μη δούμε και μας μιλάνε για όσα είναι κοινά όσο μακριά και αν ταξιδέψουμε.Και επειδή όπως έχει γραφτεί, είναι “λίγα αυτά που μπορεί να πει κανείς για τον Καββαδία και να μην είναι κλισέ”, όχι γιατί έχουν ειπωθεί όλα αλλά γιατί όταν κοιτάς κάτω από την επιφάνεια είναι σαν να κοιτάς τον ίδιο σου τον εαυτό, θα σας παραθέσω απλώς ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα:Βάρδια έκτηΔε βλέπεις παραπέρα από ένα μέτρο, από μισό, λιγότερο, τίποτα, περισσότερο κι από τίποτα. Το’ χει από νωρίς κατεβάσει. Το πούσι έχει τη δική του μυρωδιά, όπως η καταιγίδα, ο τυφώνας, η τρικυμία του κάθε καιρού. Πώς μυρίζει! Γιομίζει τα ρουθούνια μου μα δεν μπορώ να σου πω… Ιουδήθ! Είσαι δέκα χιλιάδες μίλια μακριά απ’ το Gomel και πέντε από μένα. Ανασαίνεις τον ιδρώτα του Τάσμαν. Είμαι σίγουρος πως έχεις λησμονήσει κείνη τη νύχτα, πάνω στο κατάστρωμα του “Cyrenia”, δίπλα στο φανάρι του Μινικόι. Φορούσες τη νύχτα. Το πορφυρό φόρεμα σου σερνόταν κουρέλι στα πόδια σου, τα λιανά σου πόδια με τα πέδιλα των Φοινίκων. Το κλώτσησες και χάθηκε στο πράσινο κρουζέτο, πίσω από τη βάρκα. Σαλεύει μονάχα του ματιού σου το πράσινο.– Φόρεσε το ρούχο σου. Σκεπάσου. Παρακαλώ σε φόρεσέ το.– Το παίρνει ο μουσώνας. Δε βλέπεις;– Είσαι σα γυμνή λεπίδα κινέζικη.– Θέλω τη θήκη μου. Ιουδήθ!… Όλα τα πράγματα έχουνε τη δική τους μυρωδιά. Οι άνθρωποι δεν έχουν. Την κλέβουν από τα πράγματα. Τα κόκκινα μαλλιά σου μυρίζουν σαν το αμπάρι της Πίντα, όταν γύριζε από το πρώτο ταξίδι. Στενοί δρόμοι του Γκέττο…Streets are not safe at night. Avoid all saloons. Chagall: ο Αρχιραβίνος.– Ατζαμή! Φίλησέ με. – Μιαν άλλη φορά. Όταν ξανάβρω τη γεύση μου.– Την έχασες; Πού;– Στο Barbados…Στην άμμο. Την ξέχασα στα χείλια μιας μαύρης.– Καλά. Δάγκασέ με μονάχα. Να πονέσω.– Δεν έχω δόντια. Τ΄άφησα σ’ ένα μάγκος άγουρο, εδώ πέρα, αντίκρυ στο Cochin.– Χάιδεψε.– Ιουδήθ… Με τι χέρια… .έχασα την αφή μου πάνω στο ξεβαμμένο μεταξωτό μιας πολυθρόνας, σ’ ένα σπίτι στο Ικίκι…Εκεί ανάμεσα… Μαζί κι ένα ζαφείρι… ένα μεγάλο ζαφείρι.– Τότε κοίταξέ με στα μάτια. Γιατί τα κρατάς καρφωμένα χάμω; Κοίταξέ με λοιπόν.– Δεν είναι τα δικά μου. Εκείνα τα φορά ένας γέρος ζητιάνος στο Βόλο. Τ’ αλλάξαμε.– Κοίταξέ με μέ τα δικά του.– Ήταν τυφλός. Τον βαστούσε ένα κορίτσι από το χέρι.– Άσε με να σε βαστάξω κι εγώ από το χέρι…&nbsp…

saturday-requiem-much-requiem
in READING DIARIES

Saturday Requiem – so much more than a requiem

at

Saturday Requiem – Το Ρέκβιεμ του ΣαββάτουΤο Ρέκβιεμ του Σαββάτου είναι μακράν το πιο “ανθρώπινο” από τα αστυνομικά μυθιστορήματα του διδύμου Nicci French – παρόλο που έχει το πιο απάνθρωπο έγκλημα και την πιο μισητή εγκληματία. Παρόλο που στο προ-προηγούμενο, τη Σημαδεμένη Πέμπτη, η Φρίντα Κλάιν είχε να αναμετρηθεί με το χειρότερο εχθρό: το ίδιο της το τραυματικό παρελθόν. Αν δεν έχετε διαβάσει τα προηγούμενα προχωρήστε με δική σας ευθύνη γιατί θα πεταχτούν 1-2 spoilers :)Η Φρίντα ΚλάινΗ ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν είναι από τους χαρακτήρες που συμπαθείς και δε συμπαθείς. Είναι ακοινώνητη, αγέλαστη, μονόχνωτη και επιτρέπει μόνο σε λίγους, πολύ δικούς της ανθρώπους να μπουν στη ζωή και το σπίτι της. Έχει όμως ένα αδυσώπητο πείσμα για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, είναι πιστή, δυναμική, μοναχική, της αρέσει να περπατάει στο Λονδίνο το βράδυ και να απολαμβάνει την ησυχία του (υπέροχου όπως το φαντάζομαι) σπιτιού της τη μέρα.Ενώ στα προηγούμενα βιβλία η Φρίντα μου φαινόταν περισσότερο σαν παρορμητική γυναίκα με το πείσμα μιας έφηβης, στο Ρέκβιεμ του Σαββάτου φαίνεται πια έτοιμη να ανακαλύψει πως αυτή η παρόρμηση, το ένστικτο του να σώζει κόσμο ίσως κρύβει τη δική της ανασφάλεια και την ανάγκη να ξεφύγει από το παρελθόν της. Δεν είναι τυχαία και η αντιστροφή των ρόλων της με την ανιψιά της, Χλόη, που από επαναστατημένη έφηβη φαίνεται να έχει κατασταλάξει και μάλιστα να δίνει συμβουλές στη θεία της.Στα προηγούμενα βιβλία είδαμε πολλούς αθώους να πέφτουν και άλλωστε το δίδυμο Νίκι Φρεντς δεν είναι από τους συγγραφείς που θα σου προσφέρουν την ασφάλεια πως ο αγαπημένος σου χαρακτήρας πάντα θα γλιτώνει. Όμως στο Ρέκβιεμ το πάνε ένα βήμα παραπέρα: ο αθώος πληρώνει για τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις, τα βιαστικά συμπεράσματα, την αδικία και την κακία του κόσμου.Και ακόμα περισσότερο……εδώ το απόλυτο κακό δεν το εκπροσωπεί πια ο εγκληματίας γύρω από τον οποίο χτίζεται η κεντρική πλοκή αλλά η αόρατη παρουσία της “νέμεσης” με το όνομα Ντιν Ριβ, σε ένα μυθιστόρημα που αναποδογυρίζει την έννοια του καλού και του κακού. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή και η αστυνομία απλώς… εθελοτυφλεί. Ο αληθινός εχθρός είναι εκεί έξω, μεταμφιέζεται σε φίλο, σε γνωστό, περικυκλώνει τους φίλους σου και μπαίνει στο σπίτι σου ενώ κανείς δεν μπορεί να σε σώσει από αυτόν. Κι όμως αυτός ο εχθρός, αυτός ο “αντικειμενικά” κακός ίσως να μη θέλει καν να σου κάνει κακό. Ίσως να θέλει απλώς να πιαστεί.Αν η Φρίντα έχει το σύνδρομο της “διάσωσης”, θέλει πάντα να σώζει τους άλλους, ο Ντιν Ριβ έχει την τάση να επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος επιζητώντας σχεδόν να πιαστεί και έτσι να σωθεί – από τον εαυτό του ίσως;Το Ρέκβιεμ του Σαββάτου έχει την απαραίτητη αγωνία ενός αστυνομικού μυθιστορήματος την οποία συνδυάζει με την υποδόρια ανησυχία ενός ψυχολογικού θρίλερ. Ξέρεις ότι το κακό είναι εκεί έξω και όμως κάτι σε τραβάει προς αυτό….Διάβαζα το βιβλίο στο αεροπλάνο ακούγοντας το αγαπημένο μου You have killed me από Morissey και είναι ένα τραγούδι που πραγματικά θα μπορούσε να αφιερώνει η Φρίντα στον Ντιν Ριβ με αρκετή δόση μαύρου χιούμορ αλλά και αρκετή αλήθεια:I entered nothing and nothing entered me,Till you came with the key…And you did your best but?As I live and breathe,You have killed me,You have killed meYes I walk around somehow,But…

translator-library-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%ae%ce%ba%ce%b7
in INSPIRATION, STYLE DIARIES

A translator’s wonderland – Lost in a library

at

What would it be liketo live in a libraryof melted books? Πώς θα ήταν να ζει κανείς σε μια βιβλιοθήκη; Mε την ταλαντούχα φίλη μου φωτογράφο Σοφία, προσπαθήσαμε να το ανακαλύψουμε με μια ονειρική φωτογράφηση στην εγκαταλελειμένη (σχεδόν) Ροδιακή Έπαυλη, που στεγάζει τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ρόδου, ένα μέρος στοιχειωμένο με τόσες ιστορίες και τόσες λέξεις φυλαγμένες προσεκτικά στις χιλιάδες σελίδες. Δείτε την ιστορία μας μέσα από τις εικόνες της Σοφίας:How would it be to live in a library? With my supertalented friend Sophia we decided to discover it with a dreamy photo-shooting in the almost deserted Rhodes Public Library, which is located in…

is-booktube-the-future
in ΒΙΒΛΙΑ

Is booktube the future?

at

Το Booktube είναι μια τέλεια, πολύ γρήγορα αναπτυσσόμενη κοινότητα στην οποία οι πιο awesome βιβλιόφιλοι στήνουν κάποιον εξοπλισμό και μιλάνε στην κάμερα για τα αγαπημένα τους βιβλία. Eίναι ουσιαστικά μια άλλη μορφή blogging, μέσω video (vlogging). Συνήθως γίνεται μπροστά από κάποια βιβλιοθήκη ή πολύ ωραίο δωμάτιο γεμάτο βιβλία, αφίσες και fandom items.book tube (2).png

Εξελίσσεται σε ένα χώρο ανταλλαγής απόψεων και παθιασμένων συζητήσεων για τα βιβλία -άλλωστε έχουμε όλοι δει τη δυναμική των video στην εποχή της εικόνας. Οι εκδοτικοί οίκοι

%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%af-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%ce%b9-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%cf%8c%cf%86%ce%b9%ce%bb%cf%89
in ΒΙΒΛΙΑ

Οι καλοκαιρινοί φόβοι των βιβλιόφιλων

at

Όταν μένεις σε νησί το καλοκαίρι η πιο αστεία ερώτηση που σου κάνουν είναι “θα πας κάπου διακοπές;” Μα μένω ήδη σε νησί, μόλις τελειώσω τη δουλειά μπορώ να διαλέξω μία από τις φανταστικές διακόσιες παραλίες μας, να πιω μια μπύρα πάνω στο κύμα, να γυρίσω σπίτι, να βάλω κάτι αέρινα καλοκαιρινό και να χαθώ ανάμεσα στους χιλιάδες τουρίστες που βγαίνουν για το βραδυνο τους dinner ή κοκτέιλ.

Πέρα από την πλάκα όμως,

%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%83%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85
in lyrics, quotes, στίχοι, poetry-ποίηση, ΒΙΒΛΙΑ, ποίηση-poetry

στη μνήμη του πιο αγαπημένου μου πρίγκιπα…

at

…του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου

που έζησε πένης και πλάνης, και έτσι πέθανε, μόνος, σε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, όπου τον βρήκαν μέρες μετά το θάνατό του…

αλέξης ασλάνογλου

Οι εφημερίδες δεν έγραψαν αφιερώματα και κριτικές, μια μικρή αναφορά μόνο γράφτηκε σε κάποια από τις τελευταίες σελίδες με ένα ποίημά του χαρακτηριστικό: