Browsing Tag

photography

fire-autumn-happy-birthday-island-diaries
in INSPIRATION, STYLE DIARIES

This fire of autumn – Happy Birthday Island Diaries!

at

Πριν από 365 ημέρες ακριβώς έγραψα το πρώτο ποστ σ’ αυτό εδώ το blog 🙂

Ήταν ένας υπέροχος χρόνος, γεμάτος νέες ιδέες, έμπνευση και πολύ χρώμα και σας ευχαριστώ όλους γι’ αυτό.

Καθώς τα τελευταία χρόνια αγαπώ πολύ το φθινόπωρο, τα χρώματα και τον υπέροχο καιρό του (αυτό το crispy cold που λένε στην Αγγλία) ένας τέλειος τρόπος να το απολαύσω ήταν με ένα πικ νικ

hair-trends-fall-winter-2017-2018-catwalks
in STYLE DIARIES

Hair trends from Fall Winter 2017-2018 catwalks

at

Αυτό το φθινόπωρο συνεργαζόμαστε με τα Fairy Nails Rhodes και τη φίλη μου blogger Άννα από το Via Dell’Anna για να σας δείξουμε  τα πιο hot hair trends από τις πασαρέλες για το Φθινόπωρο-Χειμώνα 2017-2018 όπως επιβεβαιώνονται και στην εβδομάδα μόδας της Νέας Υόρκης.

%cf%84%ce%ae%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b9-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82
in TRAVEL DIARIES

Τήλος – σαν καλοκαίρι από τα παιδικά μας χρόνια

at

Η Τήλος είναι ένα μικρό νησί σε απόσταση 2 ωρών από τη Ρόδο, ήσυχο, όμορφο και γραφικό, που θα σας θυμίσει τις διακοπές των παιδικών σας χρόνων! Εγώ σίγουρα έτσι ένιωσα αφού πήγα με τις τρεις πρώτες μου φίλες, τις συμμαθήτριές μου από το νηπιαγωγείο!Όμως πραγματικά το νησί θα μπορούσε να έχει βγει από τα βιβλία της Άλκης Ζέη ή της Ζωρζ Σαρή…Η Τήλος προσφέρεται για οικογενειακές διακοπές αλλά και για μικρές μονοήμερες αποδράσεις από τη Ρόδο ή τα άλλα Δωδεκάνησα. Αν έχετε λοιπόν μόνο 2 ή 3 μέρες στην Τήλο:Μείνετε στα Λιβάδια, το κεντρικό λιμάνι του νησιού. Εδώ υπάρχουν πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια πάνω ακριβώς στο κύμα, που χωρίζονται από τη θάλασσα με ένα μικρό ασφαλή πεζόδρομο που είναι υπέροχος για βόλτα το σούρουπο.Εδώ υπάρχουν λίγες αλλά ποιοτικές ταβέρνες (εμείς φάγαμε στη Γοργόνα με την υπέροχη θέα στο απέραντο γαλάζιο) και ένα δύο πολύ ωραία μπαράκια για ένα χαλαρό βραδυνό κοκτέιλ ή μια παγωμένη μπιρίτσα.Να επισκεφθείτε οπωσδήποτε το Μεγάλο Χωριό. Εδώ βρίσκεται και το Μουσείο των Νάνων Ελεφάντων, μια που στην Τήλο έχουν βρεθεί σημαντικότατα απολιθώματα αυτού του σπάνιου είδους.  Το μουσείο είναι μικρούλι αλλά πολύ ενδιαφέρον: σύμφωνα με τους ειδικούς, το νησί ήταν κάποτε ενωμένο με τα μικρασιατικά παράλια. Όταν μετά από έκρηξη ηφαιστείου το νησί χωρίστηκε από τη στεριά, οι ελέφαντες έπρεπε να εξελιχθούν για να μπορέσουν να επιβιώσουν στο νέο τους περιβάλλον και έτσι… έγιναν νάνοι!Στο παραδοσιακό καφενείο του χωριού θα πιείτε φανταστικό καφέ [ακόμα και αν είστε περίεργοι με τον καφέ σας όπως μερικοί 😉 ] με ακόμα πιο φανταστική θέα και θα μάθετε τα πάντα για τα επόμενα (και τα προηγούμενα) πανηγύρια του νησιού.Είχα αφήσει τη μηχανή μου σε overexposure…

%ce%b1%cf%83%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%ad%ce%ba%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af
in INSPIRATION

Ασπρόμαυρη ιστορία – Έκθεση φωτογραφίας

at

Έκθεση φωτογραφίαςΠορτραίτα Ιστορίας, Βούλα Παπαϊωάννου – Δημήτρης Χαρισιάδης 1940-1960στο μουσείο φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, στην αποθήκη Α στο λιμάνι.Πρόκειται για μια ασπρόμαυρη αποτύπωση της εποχής 1940 μέχρι 1960, των χρόνων δηλαδή της γερμανικής κατοχής, του εμφυλίου και της ανασυγκρότησης της χώρας.  Οι φωτογραφίες της Παπαϊωάννου και του Χαρισιάδη είναι συγκλονιστικά ντοκουμέντα μιας εποχής που πρέπει να ήταν ασπρόμαυρη και στην πραγματικότητα, γεμάτη πείνα, προδοσία, φόβο και θάνατο. Για μένα αυτή η εποχή υπήρξε μόνο μέσα από τις διηγήσεις του πατέρα μου και τα βιβλία: της Ζωρζ Σαρή και της Άλκης Ζέη – οι Νικητές, το Όταν ο Ήλιος – αλλά και  της Διδώς Σωτηρίου, του Άρη Αλεξάνδρου, του Βαλτινού και τόσα ακόμα.Στις φωτογραφίες των δυο αυτοδίδακτων αρχικά καλλιτεχνών (ο Χαρισιάδης μυήθηκε στη φωτογραφία μέσα από ξένα περιοδικά και βιβλία ενώ η Παπαϊωάννου, που αποκακαλείται και “η φωτογράφος της κατοχής” ξεκινησε από τη σχολή Καλών Τεχνών) απεικονίζεται η απόγνωση της κατοχικής Ελλάδας αλλά και οι σπίθες αισιοδοξίας μέσα από τα μάτια των παιδιών – τα πορτραίτα τους είναι τόσο ζωηρά και τα κάδρα τους απίστευτα ρεαλιστικά.Σας δείχνω μερικές που δεν είναι σε πολύ καλή ανάλυση λόγω του φωτισμού στην αίθουσα – και για να την επισκεφθείτε οι ίδιοι αν βρεθείτε στη Θεσσαλονίκη, πραγματικά αξίζει!Σε δύο ειδικά διαμορφωμένους χώρους υπάρχουν οι πιο “σκληρές” εικόνες των εξαθλιωμένων από την πείνα παιδιών και μεγάλων – μια υπενθύμιση για τη φρίκη και την παράνοια του πολέμου.Χαρακτηριστική και η ρήση του Ευριπίδη, από τις Τρωάδες που προτάσσεται στο Μαύρο Λεύκωμα της φωτογράφου: “Τι με χρη σιγάν, τι δε μη σιγάν, τι δε θρηνήσαι;”Η ματιά των δυο φωτογράφων ξεχωρίζει όχι μόνο για το ρεαλισμό αλλά και για το σεβασμό με τον οποίο προσεγγιζει τον άνθρωπο που υποφέρει, βασανίζεται αλλά πάντα ελπίζει. Δεν εκβιάζουν το συναίσθημα, δεν είναι μελό ούτε σκηνοθετημένες. Διακριτικές και λιτές, είναι μια καλλιτεχνική αντίσταση στην ωμότητα του πολέμου, διεθνικού ή εμφυλίου.Ο άνθρωπος αντιστέκεται και προτάσσει την αισιοδοξία του μέσα από το χαμόγελο, τη δουλειά και την επιστροφή στη φύση.Το Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης στεγάζεται στον υπέροχο χώρο του λιμανιού, με θέα στο Θερμαϊκό, ιδρύθηκε το 1997 με ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά έχει καταφέρει μέσα από τις δράσεις και τις πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις του να αναδειχθεί σε ένα από τα πιο δημοφιλή μουσεία της πόλης.Αν έχετε την ευκαιρία επισκεφθείτε την έκθεση είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα!&nbsp…